bielany

boję się miejsc ciemnych, grzesznych i tajemnych.

truchło wspomnień, które umarło najpiękniej na świecie,

najbardziej słodko kuli się pomiędzy biodrami,

wyciąga wynaturzone palce -

długie, kościste, otulone szarym płótnem.

brakuje mu nóg (paliczków, piszczeli i kolan), potem

wiruje napędzane nerwowym biciem mojego serca

wiszącego dwa piętra wyżej.

zimny wiatr pulsuje w jeszcze wilgotnych tętnicach.
chroniony przez ołowiany strop kwietniowych chmur

boję się miejsc zimnych, zamkniętych, mokrych,

śliskich i ciemnych.